Beetje beter

Ik hoorde dat het met haar al weer wat beter gaat. Als het goed is mag ze woensdag al weer naar huis. Wat er precies aan de hand is weet ik (nog) niet, maar de donkere wolk is vertrokken...

Moeilijk

Elke dag zie ik uit naar het moment dat ik met mijn weblog bezig mag zijn. En als het dan zover is, is het weer een teleurstelling. Meestal weet ik gewoonweg niet wat ik moet schrijven. Soms weet ik wel wat ik wil schrijven maar is het veel te persoonlijk. En een weblog is nou eenmaal geen "lief dagboek".

Een familielid is al lange tijd ziek.
Iedere inspanning is er een teveel, eten doet ze bijna niet.
En dat al heel lang.

Een paar dagen geleden hebben we (een aantal familieleden) het dan eindelijk toch voor elkaar gekregen dat ze naar een dokter ging. En dat ze zich dit keer niet moest laten afschepen met een of ander pilletje.

Sinds een paar dagen is ze opgenomen in het ziekenhuis. Een flink aantal onderzoeken zijn nu gedaan; de eerste uitslagen worden maandag verwacht.

Als een donkere wolk hangt het boven ons en niemand wil het zeggen. Een enkeling heeft het uiteindelijk toch gedaan, tot grote schrik van anderen.
Vanavond (gisteravond) heb ik haar bezocht. Ze zag er best goed uit eigenlijk. Veel beter dan ze weken heeft gedaan.
En die donkere wolk lijkt nu ook een beetje te verdwijnen...

Mannen

Tsja, wie A zegt...
Zoals zovelen (kijk bij kruimels en masha) ontbreekt het mij nog al eens aan inspiratie. En ondanks dat produceren ze stuk voor stuk toch best aardige artikeltjes.

Ik vrees dat het te goed met me gaat. Het blijkt wederom dat menselijk lijden een goede voedingsbodem is voor inspiratie. En dan moet ik nu door gaan op "mannen".
Hmpf.

Calvin is the one, he invented the writer's block!

Dank je wel Calvin.

En dan zal ik binnenkort wel iets gaan vertellen over wel willen maar niet mogen.
Over mogelijkheden en obstakels.

... is dit te vertalen naar een emancipatie-blokkade?

Mannen

Vandaag toch echt meer dan 1 bijdrage.
Ik wil het hebben over emancipatie.
Huh?
Ja.
Maar dan vooral over de man
In eMANcipatie.

Ik heb aantekeningen gemaakt bij deze gedachtengang:

Echte Mannen
Bavaria
McDonalds
Hotel
Werken
Kinderen
Emancipatie
Veel te winnen

Kun je het nog volgen?
Vorige week was er een uitzending van Netwerk (denk ik) waarin de positie van de man werd besproken na zoveel jaren emancipatie. Er werd geconstateerd dat, hoewel mannen zeggen het wel te willen, mannen nog steeds niet veel thuis zitten bij de kinderen. De conclusie was dat het nu tijd is voor de mannen om te emanciperen. "ze hebben veel te winnen, maar zien het nog niet als zodanig".

Om heel eerlijk te zijn beginnen mijn tenen wederom te krommen.
Ik ben opgevoed met het idee dat mannen en vrouwen gelijk zijn aan elkaar en gelijke kansen hebben. Natuurlijk heb ik gezien dat dat niet waar is. Ik heb ook gezien dat vrouwen, vanwege vrouwzijn, soms een streepje voor hebben op mannen. Dat terzijde.

Ik heb nu bijna een jaar thuis gezeten. Tijd gehad na te denken over het leven in het algemeen en dat van mij in het bijzonder.
Dat heb ik dan ook gedaan.

Mijn conclusie was dat er meer is dan alleen werken voor mijn baas.
(ik ga nu niet alle andere ellende van het afgelopen jaar beschrijven, het staat je vrij ernaar te vragen).
Reeds in het begin van mijn reintegratietraject (3x woordwaarde) ontdekte ik dat de maatschappij niet klaar is voor mijn opvattingen. Ik kan wel willen, maar de hypotheek moet ook betaald. En ik kan wel heel utopisch denken een huisman te willen zijn. Daarin sta ik toch wel alleen. In ieder geval niet gesteund door bedrijf of maatschappij.

Nu mijn vraag:

Is het niet zo dat jij en ik juist die maatschappij zijn?

Is het dan niet zo dat het juist aan ons is die maatschapij te veranderen?

(wordt vervolgd)

Kronkels

Ik weet het: de titel van deze bijdrage is weinig origineel. Simon Carmiggelt was eigenlijk de enige die dit boven zijn columns mocht schrijven. Maar, om met zijn woorden te spreken, ik epibreer het ondanks alles en zal hier toch mijn ding doen.

De voorgaande weken was hij er ook. Op maandag, bij de bar. Soms was hij bezig de barman (Oscar) te plagen, de andere keer quasi verzonken in het draaien van een shaggie (zware shag). Hij is wat kleiner dan ik, grijs kalend. Een beetje gezet. De allereerste keer dat ik hem zag schatte ik hem een voorman in de bouw. Was helemaal juist.

Hij dronk sinas.
Huh?
Ja, sinas.
Nu weet ik redelijk goed wat drinken betekent. Mensen die me kennen weten dat ik in zeer korte tijd toch enige vorm heb gedronken. Dat terzijde. Eerder, een maand of twee geleden, zag ik hem voor het eerst. Hij dronk toen mijn meest favoriete merk bier (ik ga hier geen reclame maken, krijg er niet voor betaald). Nu dus sinas. Cola ook, maar geen bier.
Ik vroeg hem of hij gestopt was met drinken.
Tijdelijk gestopt, antwoordde hij.
Moet aan mezelf denken.
Ik keek naar zijn buik en dacht het te begrijpen. Verder niet meer over gehad.

Tot gisteravond.
Dit keer dronk hij wel, weer mijn meest favoriete merk. En, eerlijk is eerlijk, ik kon hem niet bijhouden. Het was net alsof hij wat goed te maken had.

Ik ga hier niet in details treden, maar uiteindelijk vertelde hij me dat dit toch echt zijn laatste biertje was voor vanavond. In eerste instantie waren afspraken van de volgende dag zijn excuus te stoppen, later vertelde hij me dat hij gezondheidsproblemen had vanwege het drinken.
Hij heeft mensen zien vertrekken, als in dood gaan.
Hij heeft armoede gekend. Armoede waar we geen voorstelling van hebben.
Hij heeft een zoon in dezelfde leeftijd als ik. Zijn zoon heeft dezelfde naam als ik.
Hij heeft dezelfde voornaam als mijn vader.

Was dit nou zo'n schoolvoorbeeld van een teken?

Geen Internet!

Gisteren was ik op een plaats waar ik dit uitzicht had. Best aardig eigenlijk. Het is een brug over een brede rivier. Een zesbaanssnelweg wordt zo van de ene naar de andere oever geleid. Deze foto is vanochtend gemaakt, het werd lichter.
Maar daar wil ik het dus NIET over hebben. Ik willen hebben over het moment dat ik, hoewel op dezelfde plek, dit uitzicht NIET had. Vanwege donker.
In de wat betere hotels in Nederland kun je gebruik maken van zogenaamde hotspots. Draadloze gateways waarmee je met je laptopje kunt internetten.
Ideaal.
Tot blijkt dat, ondanks aanschaf van dure kraskaart, internet niet meer bestaat. Voor jou dan. Voor ieder ander waarschijnlijk wel (tenzij ook aanwezig in zelfde hotel), maar voor jou niet!

Nu blijkt maar weer hoe verwend ik ben met mijn 24uurs breedband internet. En dat nu al 3 jaar zonder storing!

Maar, nu ben ik er weer, en het is tijd om wat met die blog van mij te doen.

Zondag

Hij vierde zijn verjaardag en dus trokken we eropuit.
Naar het Hooge Noorden.
Regen en wind en ook file, ja, op zondag.
Was best gezellig. De buurjongetjes hadden een schatkaart gemaakt, maar die kaart kon hij alleen vinden als hij alle aanwijzingen in de tuin had gevonden. En op die kaart stond vermeld waar hij zijn echte kado kon vinden.

In onzichtbare inkt...

Helaas konden we niet blijven waardoor ik nog steeds niet weet wat het kado was...

Eenmaal thuisgekomen was ik behoorlijk brak. Qua rijden viel het nog wel mee, ik bedoel: het was nog niet de helft van de afstand die ik dagelijks naar mijn werk rijd. En toch, ik was kapot. Tenminste drie uur niet aanspreekbaar.

Maar nu ben ik er weer! De dag is om dus die van mij begint!
Nu nog inspiratie en ik blog weer een hele nacht bijelkaar!


(o ja, Erik heeft een foto blog geopend klik hier, dat vindt-ie vast leuk)