Probeersel

In het verlengde van onderstaande post heb ik het een en ander geexperimenteerd. Kijk eens hier en vertel me wat je ervan vindt. Je mag jezelf aanmelden, dan kun je ook meeschrijven als je wilt!

Lijden doet schrijven

Op de een of andere manier moet ik er toch een positieve draai aan geven vind ik. Aan het leven in het algemeen en dat van mij in het bijzonder. Zeg maar.

Langzaam maar zeker begin ik de draai van 'normale' leven weer een beetje te pakken te krijgen, maar ik weet niet of ik er gelukkiger van wordt. Ik vraag me af of ik er iets van moet worden, al was het maar gelukkig. Ben je er nog?

Mooi.
Best wel een drukke dag gehad vandaag. Veel moeten regelen. Vooral omdat de mensen die het hadden moeten regelen dit 'vergaten'. Opnieuw bleek vandaag dat ik er als vanzelfsprekend vanuit ga dat ik het eigenlijk ook gewoon zelf moet doen. Dat ik anderen er niet mee moet lastig vallen. Dat zij mijn slaafjes niet zijn.

Zucht.

Die burnout was geen grapje. Laat ik daar vooral heel duidelijk over zijn.
Je kan er nog zulke mooie verhaaltjes en gedichtjes over schrijven (het is toch ergens goed voor), maar ik wens het niemand toe.
Aan de andere kant: eens goed over jezelf nadenken kan geen kwaad.

Ik ben ondertussen driftig op zoek naar software waarmee ik mijn eigen blog kan onderhouden op mijn eigen website. Mocht iemand van jullie tips hebben dan hoor ik ze graag. Het gaat me niet om blogger-achtige sites waarmee je naar je eigen url kunt ftp-en, maar om software die ik op mijn eigen server kan installeren (moet asp zijn).

Voor mijn werk ook op zoek naar tools voor het onderhouden van image-galleries. Iemand een idee?

Het gaat best goed met me eigenlijk. Ben weer erg druk met allerlei dingen. Een gemiddelde dag komt 24 uur tekort. Weet dus nog steeds niet wanneer ik nu eindelijk kan slapen.

Literaire inspiratie is ver te zoeken.
Ik denk dat ik te weinig lijd...

Burn Out (2)

Ik struikel over mijn eigen gedachten
Hakkelend meer dan eens
Twijfel zaaiend bij het publiek
Ga ik dan eindelijk toch onderuit

Behalve mijn lijf voel ik niets
Geen liefde geen haat
Mijn verdriet lang vergeten
De hoop over het hoofd gezien

Overal krokussen en ook narcissen
Mijn licht niet meer dan een nachtkaars
Stervend zonder toeschouwers
Eenzaam in het leven

Zij zegt mij te vertrekken
Mijn ziekte verwordt tot
Haar belemmering
Mijn aanwezigheid voegt niets meer toe

Door de pijn niet
langer in staat te voelen
Door de verbazing niet
langer in staat tot verwondering

Gelaten aanschouw ik mijn desintegratie
Als kijker naar een spektakel
Van omstanders hoor ik de diagnose
Mijn leven is Uit Gebrand

Vlak voor het vuur dooft
Realiseer ik mij de onzin
Van het toen
En de kracht van het nu

Het kwaad teruggeschopt
Overtuigd van mijn eigen wil
Lach ik hem in het gezicht
Eerst mager maar dan voluit

Toen draag ik bij me
Gisteren heb ik nodig
Om morgen te bereiken
Maar vandaag ben ik hier

Hier sta ik voor u
En zeg u kijk niet te lang om
vooruit zien is goed maar
Niet langer dan nodig

Hier sta ik voor u
Zeg u
Ik Leef
NU!

---

(eerder geplaatst op nederlands.nl)

O ja

Mam,

Van harte gefeliciteerd met je verjaardag!

Kiezen

Het weekend lijkt al weer lang geleden en, nu ik op de klok kijk, is het ook al meer dan 24 uur geleden dat het zondag was! Ik leer het ook nooit! Maar goed, over dat nachtbraken wil ik het nu niet hebben.

Zoals je wel zult weten ben ik herstellende van een burn out (ik laat die spatie er tussen, ook al vindt het groene boekje dat het aan elkaar of met een koppelstreepje moet. Ik ben wat dat betreft best eigenwijs).
En, zoals je nu merkt, ik ben er nog niet helemaal.
Toch heb ik geheel vrijwillig het aantal werkzame uren per week opgeschroefd van 15 naar 32.
Ja, geheel vrijwillig.

Nu ik het hier intik klinkt het wel heel erg belachelijk: wie werkt er nu 32 uur?!

Nee, alle gekheid op een stokje: ik heb mijn werk altijd met heel veel plezier gedaan. Het afgelopen jaar ben ik grotendeels thuis geweest omdat ik uiteindelijk toch wel een beetje teleurgesteld was in a) mijn collega's en b) mijn baas en c) de westerse maatschappij en, last but not least, d) minister verDonk.

Algehele teleurstelling zou je kunnen zeggen. En nu, bijna een jaar later, is alles weer okee? Gaan we weer gewoon verder waar we gebleven waren?

Om heel eerlijk te zijn weet ik het niet. Aan de ene kant heb ik veel over mezelf geleerd de afgelopen maanden en voel ik me sterker dan ooit. Dat gevoel maakt me een stuk vrijer dan ik ooit geweest ben. Vanuit die positie kan ik nu dan ook een houding hebben van: 'ach ja, waarom ook niet'.
Aan de andere kant heb ik veel over mezelf geleerd de afgelopen maanden en voel ik me sterk dan ooit...Vanuit die positie kan ik nu dan ook een houding hebben van: 'Tsss, waarom zou ik?'

Meer werken houdt in dat ik minder tijd heb voor andere dingen. Niet alleen de 'leuke' dingen komen dan op een tweede plaats, ook mijn studie verhuist naar een lagere prioriteit. En is dat nu wel mijn bedoeling?

Drie maanden geleden kon ik beginnen en nu heb ik nog niet echt een goed begin gemaakt. Het is wel een droom waar ik het nu over heb! Ik mag dat toch niet zomaar te grabbel gooien?

Ik geloof dat ik moet concluderen dat er keuzes gemaakt moeten worden :(

Weer naar school!

Vandaag was het zover: mijn eerste schooldag!
Dagen, zo niet weken, van te voren was ik zenuwachtig. Hoe zou het zijn? Een groot gebouw vast. En ik zal er vast de weg kwijt raken. En de leraren, zouden zij een beetje rekening houden met nieuwkomers? Zouden ze streng zijn? Om over met klasgenootjes maar niet te spreken...

Vanochtend werd ik badend in het zweet wakker.
Negen uur!
Gauw onder de douche, tanden poetsen, schone onderbroek aan.

Na het ontbijt spoedde ik me naar buiten, de auto stond al klaar.
Ik stapte in en startte de motor. Op naar school!

Het was een leuke dag!
Studiegenoten leren kennen en veel te weten gekomen over de studie. Ik ben er nu helemaal klaar voor en begin vol goede moed met de
Lerarenopleiding Nederlands.

Oude kennissen, nieuwe vrienden

Gisteren, na 20 jaar, ben ik op bezoek geweest bij een achternichtje van me. Klinkt denigrerend bedenk ik me nu: achternichtje. Alsof ze klein en achterlijk zou zijn. Niets is minder waar. Ik heb een heerlijke avond gehad waarin ik opnieuw kennis met haar heb gemaakt en natuurlijk ook met haar man.

Je (ik wel in ieder geval) hebt vooraf bepaalde ideeen over hoe zo'n ontmoeting zal verlopen. Of het moeilijk zal zijn om het gesprek gaande te houden bijvoorbeeld. We hadden elkaar zoals gezegd al twintig jaar niet meer gezien of gesproken en eigenlijk deden we dat toen ook al niet. Er was derhalve reden genoeg om te veronderstellen dat er domweg geen gemeenschappelijke interesses zouden zijn en dus ook geen gesprekstof.

Wat kan een mens zich vergissen!
Natuurlijk was er sprake van totaal verschillende levens, maar kennelijk zitten onze families zo in elkaar verstrengeld dat we ongemerkt toch veel met elkaar te maken hadden. Klinkt allemaal heel kryptisch, maar ik weet nu ook even niet hoe ik dat moet omschrijven.

Het was een heel fijne avond en ik hoop van harte dat ik er nu twee vrienden bij heb!