Oude kennissen, nieuwe vrienden
Gisteren, na 20 jaar, ben ik op bezoek geweest bij een achternichtje van me. Klinkt denigrerend bedenk ik me nu: achternichtje. Alsof ze klein en achterlijk zou zijn. Niets is minder waar. Ik heb een heerlijke avond gehad waarin ik opnieuw kennis met haar heb gemaakt en natuurlijk ook met haar man.
Je (ik wel in ieder geval) hebt vooraf bepaalde ideeen over hoe zo'n ontmoeting zal verlopen. Of het moeilijk zal zijn om het gesprek gaande te houden bijvoorbeeld. We hadden elkaar zoals gezegd al twintig jaar niet meer gezien of gesproken en eigenlijk deden we dat toen ook al niet. Er was derhalve reden genoeg om te veronderstellen dat er domweg geen gemeenschappelijke interesses zouden zijn en dus ook geen gesprekstof.
Wat kan een mens zich vergissen!
Natuurlijk was er sprake van totaal verschillende levens, maar kennelijk zitten onze families zo in elkaar verstrengeld dat we ongemerkt toch veel met elkaar te maken hadden. Klinkt allemaal heel kryptisch, maar ik weet nu ook even niet hoe ik dat moet omschrijven.
Het was een heel fijne avond en ik hoop van harte dat ik er nu twee vrienden bij heb!



